In 2014 richtte Hélène Delarbre-Faugeras Souvenange op, de eerste Franse vereniging van vrijwillige fotografen die ouders foto's van hun overleden baby schenken. Ze vertelt waarom die beelden zo veel betekenen in de rouw om een baby, en wat dit engagement van een fotograaf vraagt.
Kort samengevat:
Wat Hélène Delarbre-Faugeras, fotografe en oprichtster van de Franse vereniging Souvenange, in deze aflevering uitlegt:
• Foto's maken, zonder ze op te dringen: het belangrijkste is dat ze bestaan, zodat de ouders ze meteen kunnen bekijken, over tien jaar of nooit
• Een bewijs van bestaan: een foto die je kunt laten zien, geeft de baby zijn plek in de familie en erkent de ouders als ouders in de ogen van hun omgeving
• Een gebaar dat al helpt: alleen al het bezoek van een vrijwilliger op de kraamafdeling toont de ouders dat hun behoefte helemaal niet vreemd is
• Een feilloze techniek: moeilijk licht, intense emotie, weinig tijd. De vrijwillige fotografen worden geselecteerd en opgeleid
• Een engagement dat je moet doseren: ter plaatse of achter het scherm, iedereen vindt zijn plek, en niemand is verplicht te gaan als hij zich er niet toe in staat voelt
Elk jaar verliezen in Frankrijk duizenden gezinnen een baby tijdens de zwangerschap, bij de geboorte of in de dagen erna. Het onderwerp blijft taboe, en toch komt bij die ouders vaak dezelfde vraag terug, soms jaren later: bestaat er een foto? Rouwfotografie bij het verlies van een baby, of het nu om een stilgeboren baby gaat of om een kindje dat kort na de geboorte overlijdt, kan in de rouw veel betekenen. Die foto's wilde Hélène Delarbre-Faugeras mogelijk maken toen ze de vereniging Souvenange oprichtte.
In gesprek met Eloa Landais, fotografe, verantwoordelijke voor de opleidingen bij Fotostudio en zelf vrijwilliger bij de vereniging, vertelt ze over haar weg van onderwijzeres naar fotografe, het ontstaan van Souvenange, de eerste fotosessies op de kraamafdeling, de plek van deze foto's in de rouw, en de redenen waarom ze in 2020 de fakkel doorgaf.
Wie is Hélène Delarbre-Faugeras?
Hélène Delarbre-Faugeras is een fotografe uit de Haute-Vienne, in de Limousin (Midden-Frankrijk), vlak bij Oradour-sur-Glane. Ze is naar eigen zeggen niet met fotografie opgegroeid: ze stond een vijftiental jaar als leerkracht voor de klas in het Franse basisonderwijs, vooral bij de kleuters, en fotografeerde haar klas elke dag om samen met haar leerlingen een klasdagboek bij te houden.
- Een carrièreswitch in stappen: in 2012 leert ze tijdens een ouderschapsverlof fotograferen dankzij een onlinegroep die elke week een oefening voorstelt. Ze keert nooit meer terug naar school.
- Een gepubliceerde fotografe: haar beelden van Oradour-sur-Glane, het dorp waarvan de bevolking in 1944 werd uitgemoord en dat als ruïne en gedenkplaats bewaard is, publiceert ze om te oefenen. Ze trekken de aandacht van een auteur uit haar streek. Hun boek "Oradour, le dernier tram" verschijnt in 2015. Ze maakt vier boeken bij dezelfde uitgever.
- De oprichtster van Souvenange: in november 2014 richt ze de vereniging op met haar man Jean Faugeras. Ze is er vijf jaar voorzitster van.
- Een moeder die het zelf meemaakte: in 1999 overleed haar eerste dochter, Jeanne, in de buik, tien dagen voor de uitgerekende datum.
Hélène legde in januari 2020 het voorzitterschap neer en verliet de vereniging. Souvenange (website in het Frans) zet haar missie sindsdien voort: de vereniging is in Frankrijk erkend als "d'intérêt général", een Frans statuut voor verenigingen van algemeen belang, en zegt vandaag ongeveer 175 vrijwillige fotografen en retoucheurs te tellen, verspreid over heel Frankrijk.
1. Hoe is de vereniging Souvenange ontstaan?
In 2014 fotografeert Hélène elke dag. Ze stuit op een bericht van een Amerikaanse vereniging waarvan de vrijwilligers naar kraamafdelingen gaan om overleden baby's te fotograferen. Alles valt samen: fotograferen is wat ze doet, en het verlies van een baby heeft ze zelf meegemaakt.
"Dat is vrijwilligerswerk dat voor mij gemaakt is. Het verlies van een baby, dat ken ik goed. Fotografie is wat ik op dit moment doe."
Hélène Delarbre-Faugeras
Ze gaat op zoek naar de Franse tegenhanger, ervan overtuigd dat die bestaat. Ze vindt er geen: er is er een in Vlaanderen, wellicht een in Duitsland, maar niets in Frankrijk of in Franstalig België. De beslissing valt meteen: "Het bestaat niet, dus gaan we het doen."
Twee mensen, statuten, een eerste overeenkomst
In Frankrijk moet je met twee zijn om een vereniging op te richten: Hélène wordt voorzitster, haar man Jean secretaris en penningmeester. De statuten worden in november 2014 neergelegd. De naam is een samentrekking van de Franse woorden "souvenir" (herinnering) en "ange" (engel). Daarna benadert Hélène de drie kraamafdelingen van haar departement, tekent een eerste overeenkomst en doet in maart 2015 haar eerste fotosessie, "doodsbang", zegt ze.
Een verdeelde ontvangst bij de zorgverleners
Het grootste openbare ziekenhuis bekijkt haar met argwaan: dode baby's willen fotograferen lijkt verdacht. De twee andere kraamafdelingen zijn net opgelucht. Daar maken de verloskundigen de foto's, en ze zeggen het zelf: ze hebben er geen verstand van en vinden het pijnlijk om ouders een beeld mee te geven dat ze zelf niet mooi vinden.
Om te onthouden: Souvenange is ontstaan uit een vastgesteld gemis en een vaardigheid die voorhanden was. Een solidair project kan heel klein beginnen: twee mensen, statuten en één kraamafdeling als partner.
2. Waarom een overleden baby fotograferen?
Het is de vraag die vrijwilligers het vaakst krijgen: "Wat een idee, waarom zou je dat doen?" Eloa stelt ze graag opnieuw, zodat de fotografen die luisteren begrijpen wat deze ouders doormaken. Veel ouders beseffen dat deze foto's heel belangrijk zijn, op het moment zelf of jaren later. En als ze niet gemaakt zijn, kunnen ze nooit meer gemaakt worden.
"Wat onmisbaar is, is dat al die foto's gemaakt worden en dat de ouders de vrijheid krijgen om ze meteen te willen, of over een maand, of over een jaar, of over tien jaar, of nooit."
Hélène Delarbre-Faugeras
Ouders durven niet, of denken er niet aan
Je zou denken dat een telefoon volstaat. Maar wie net bevallen is van een overleden baby, grijpt niet als eerste naar zijn telefoon. Sommige ouders hadden het wel gewild en hielden zich in, omdat ze dachten dat het niet hoorde. Kraamafdelingen maken al lang foto's (in 1999 waren dat polaroids), maar zonder opleiding en zonder geschikt licht.
Een "non-gebeurtenis" zonder beeld
Hélène spreekt over wat ze zelf heeft meegemaakt: voor haar omgeving was het overlijden van haar dochter geen gebeurtenis. Er had een geboorte moeten zijn, die kwam er niet, dus er was niets gebeurd. Met foto's die ze had kunnen laten zien, had ze kunnen zeggen: kijk naar deze baby van meer dan drie kilo, tien dagen voor de uitgerekende datum. Die foto's had ze niet.
Om te onthouden: het is niet aan de fotograaf om te beslissen of de ouders deze beelden zullen bekijken. Zijn rol is ervoor te zorgen dat ze bestaan, en dat ze mooi zijn.
3. Hoe verloopt een fotosessie op de kraamafdeling?
De vrijwilligers komen altijd op verzoek: van de ouders, of van een kraamafdeling die een overeenkomst met de vereniging heeft getekend. Wanneer een geboorte wordt gemeld, gaat er een bericht rond onder de vrijwilligers: wie is beschikbaar, niet te ver weg, en wie voelt zich op dit moment sterk genoeg om te gaan?
De tijd speelt tegen de fotograaf
Eloa, die onder meer fotografeert in het Parijse kinderziekenhuis Necker, herinnert eraan: er bestaat geen vakantie, geen middernacht en geen middag. De baby blijft niet lang bij zijn ouders, en er komt een moment waarop fotograferen niet meer mogelijk is. De ouders weten dat ze hun kindje over een uur of twee nooit meer zullen zien. "Deze foto is onbetaalbaar", zegt ze. Een context die ver afstaat van de geboortereportage in het ziekenhuis, maar met dezelfde eis: snel kunnen werken, in een medische omgeving, zonder in de weg te lopen.
Het bezoek doet al goed
Nog voor er beelden zijn, telt de aanwezigheid van de vrijwilliger. Iemand die ze niet kennen, die gratis komt en die het belangrijk vindt om hen bij te staan: dat raakt de ouders. Eloa voegt eraan toe dat ze zich gerustgesteld voelen. Sommigen hebben een ondenkbare beslissing moeten nemen, zoals een zwangerschapsafbreking om medische redenen. Ze begrijpen dat hun behoefte niets vreemds heeft, want er bestaat een vereniging om eraan tegemoet te komen.
Retouche binnen de grenzen van een charter
Na de opnames worden de foto's geretoucheerd door de fotograaf of door een andere vrijwilliger. Het charter van de vereniging legt vast wat mag: je maakt van de baby geen levende baby, maar je mag een slangetje of een pleister weghalen, het beeld verzachten, de kleuren corrigeren. De retoucheurs werken ook met foto's die door zorgverleners of ouders zijn gemaakt, soms dertig jaar eerder. De vereniging verbiedt zichzelf elke openbare verspreiding van deze beelden.
Die volstrekte vertrouwelijkheid is een goede herinnering voor al je werk: het beeld van een gezin is van dat gezin, en geen enkele foto van je klanten zou zonder schriftelijk akkoord gepubliceerd mogen worden. Met een clausule over portretrecht in je contracten voor fotografen leg je dat duidelijk vast.
Om te onthouden: een fotosessie, dat is een vraag van de ouders, heel weinig tijd, een discrete aanwezigheid en een respectvolle retouche. Er wordt niets gepubliceerd, nooit.
4. Wie kan vrijwillig fotograaf worden?
Hélènes idee was van bij het begin nationaal: vrijwillige fotografen in elke Franse stad met een kraamafdeling. Toch vinden alle fotografen die ze meer dan een jaar lang aanspreekt het "heel verdacht". In 2015 telt de vereniging nog altijd twee leden: zij ter plaatse, Jean voor de retouche.
Het sneeuwbaleffect
Begin 2016 vertelt een bevriende Belgische fotografe over Souvenange in een besloten groep van fotografen. De reacties stromen binnen. Er was een eerste nodig om de stap te zetten, dan een tweede: elk van hen sprak er tien anderen over aan. In drieënhalf jaar groeit de vereniging van 2 naar 250 vrijwilligers.
Een selectie op techniek
Je hoeft geen beroepsfotograaf te zijn. De vereniging voerde wel al snel een selectie bij de instap in. De omstandigheden zijn extreem: vaak heel moeilijk licht, en een zware emotionele lading. De techniek moet een reflex zijn.
"Het zijn toch extreme omstandigheden: technisch extreem, maar ook emotioneel extreem."
Hélène Delarbre-Faugeras
Een opleiding die gaandeweg is opgebouwd
Niets was vooraf gepland: geen charter, geen protocol. Toen de golf vrijwilligers kwam, pasten Hélène en Jean zich aan. Hélène volgde een driedaagse opleiding over de begeleiding van ouders die hun baby verliezen en vatte die daarna samen in drie uur, afgestemd op fotografen. Dat werk samen met de medische wereld doet denken aan wat Mathilde Anceaume beschrijft, die newbornfotografen opleidt samen met verloskundigen.
Ter plaatse of retouche: ieder zijn plek
Sommige vrijwilligers doen alleen retouche, omdat ze zichzelf geen kamer op de kraamafdeling zien binnengaan. Anderen, zoals Hélène en Eloa, voelen zich goed ter plaatse, in actie, maar kunnen het niet aan om alleen achter de computer te zitten met deze beelden. Beide rollen zijn nodig.
Om te onthouden: om je in te zetten heb je een stevige techniek nodig, een opleiding, en de eerlijkheid om de rol te kiezen die bij je past. Retoucheren is even nuttig als fotograferen.
5. Waarom blijft het verlies van een baby zo'n taboe?
"Het komt heel vaak voor, maar omdat het taboe is, weet niemand het", vat Hélène samen. Eloa verwijst naar de gewoonte om de eerste drie maanden van een zwangerschap te verzwijgen: zo bespaar je anderen dat ze moeten reageren bij een miskraam, maar de moeder staat er alleen voor op de dag dat het gebeurt, met een baby die voor niemand heeft bestaan.
Het misverstand van de grens van drie maanden
Nog een gevolg van dat discours: aanstaande moeders raken ervan overtuigd dat alles goed komt zodra die grens voorbij is. Ook dat klopt niet. Hélène kwam voorbij drie maanden, dan zes, dan acht. In 1999, zonder internet, wist ze niet eens dat het kon gebeuren. "De hemel viel volledig op mijn hoofd."
Schuldgevoel, omdat niemand erover sprak
Omdat niemand er met hen over heeft gesproken, voelen moeders zich verantwoordelijk. De eerste gedachte is: wat heb ik verkeerd gedaan tijdens deze zwangerschap? Eloa trekt de vergelijking met het verkeer: over ongevallen wordt gesproken, en dus zijn de gordel en de airbag uitgevonden. Zolang er niet over het verlies van een baby wordt gesproken, zoekt niemand naar oplossingen en rust de begeleiding op een paar verenigingen.
Om te onthouden: als zwangerschaps-, geboorte- of gezinsfotograaf kom je vroeg of laat ouders tegen die dit hebben meegemaakt. Weten dat het bestaat, en er eenvoudig over kunnen praten, is al een hulp.
6. Welke plek krijgen deze foto's in de familie?
Deze baby heeft bestaan in de buik van zijn moeder, binnen het koppel, bij de oudere kinderen. Voor de grootouders, de ooms, de tantes was hij soms nog niet meer dan een buik. Omdat hij de kraamafdeling niet zal verlaten, hebben de ouders het moeilijk om hem te laten bestaan in de ogen van anderen. Een foto maakt dat mogelijk.
Rouwen is niet vergeten
Ouders krijgen vaak te horen dat ze de bladzijde moeten omslaan, en dat naar deze foto's kijken neerkomt op leven in het verleden. Hélène antwoordt met iets vanzelfsprekends: iedereen slaat oude albums open om zijn grootouders terug te zien, en niemand vindt dat morbide.
"Deze foto's zijn niet luguber en niet morbide, ze zijn gewoon essentieel, onmisbaar."
Hélène Delarbre-Faugeras
Foto's voor de broers en zussen
De oudere kinderen hebben hun moeder zwanger gezien. Wie daarna geboren wordt, heeft niets meegemaakt en niets gezien. Op een dag vroeg Hélènes tweede dochter, toen een tiener, om de foto's van Jeanne te zien. Hélène aarzelde, omdat ze niet mooi waren. Dat moment heeft meegespeeld bij de oprichting van de vereniging. Eloa voegt eraan toe dat een foto op een kast een familiegeheim voorkomt: "dat is je grote broer", en er is geen taboe meer.
Een plek aan de muur, zoals de anderen
Bij Hélène thuis hebben alle kinderen hun ingelijste portret in dezelfde kamer. Van Jeanne had ze alleen een polaroid. Ze liet op basis van dat beeld een potloodportret maken, even groot als de andere, op dezelfde plek opgehangen. "Ze heeft haar plek. Maar had ik een mooie foto gehad, dan had ik een mooie foto opgehangen." Wat hier geldt, geldt voor alle gezinnen die je fotografeert: een beeld krijgt zijn waarde wanneer het afgedrukt, ingelijst en bekeken wordt. Dat is ook de zin van de afdrukken die je kunt aanbieden via je online fotogalerijen.
Foto's die ouders als ouders erkennen
Wanneer het eerste kind is overleden, wat antwoord je dan op de vraag "hebben jullie kinderen?" De foto van de ouders met hun baby maakt hen ouders in de ogen van anderen. Hélène beschrijft de moeder die weer gaat werken met een foto in een envelop en die laat zien aan wie dat wil. Veel collega's gaan erop in, en dat stelt iedereen op zijn gemak.
Eloa vertelt ook dat gezinnen later bij haar terugkomen voor gezinsfoto's, soms met een voorwerp van de baby: ze is hun fotografe geworden, degene die de foto's van hun eerste, tweede of derde kind heeft gemaakt.
Om te onthouden: een zachte, goed gemaakte foto kun je laten zien, inlijsten, in het familiealbum steken. Dat geeft het kind zijn plek en de ouders hun status van ouders.
7. Hoe zet je je in zonder op te branden?
Hélène was vijf jaar voorzitster van Souvenange, bovenop haar werk. In dit domein is alles dringend, overdag, 's nachts, in het weekend, tijdens de vakantie. Ze heeft te veel van zichzelf gevraagd en haar lichaam heeft haar gestopt: een ernstig hartincident, gevolgd door een ziekenhuisopname.
Iedereen blijft, of iedereen vertrekt
Vier leden van het gezin waren actief in de vereniging. Na haar terugkeer uit het ziekenhuis besliste een familieraad unaniem dat ze zich alle vier zouden terugtrekken, in januari 2020. Het rustiger aan doen en toch aanwezig blijven? Hélène kan niets half doen, en zolang ze gebleven was, was ze de voorzitster gebleven, degene die de noodgevallen opvangt.
"Ik heb er geen spijt van dat ik deze mooie vereniging heb opgericht, en ook niet dat ik er vijf jaar van mijn leven aan heb gewijd. En ik heb er evenmin spijt van dat ik vertrokken ben."
Hélène Delarbre-Faugeras
Jezelf toestaan om nee te zeggen
Eloa zegt het voor alle vrijwilligers: je bent er niet altijd klaar voor om te gaan. Zelf nam ze een pauze toen ze zwanger werd, aangemoedigd door Hélène. "Je bent tot niets verplicht", herhaalt die laatste. Een vrijwillig engagement hangt ook af van hoe de rest georganiseerd is: hoe beter je zaak draait zonder jou (herinneringen, opvolging en follow-up toevertrouwd aan geautomatiseerde workflows), hoe meer ruimte je overhoudt voor wat telt.
Het nut van fotografie, in zijn zuiverste vorm
Fotografen weten dat hun beelden een plek hebben in het leven van gezinnen: zwangerschap, verjaardagen, portretten die een grootmoeder cadeau krijgt. Voor Eloa tonen deze fotosessies daar de essentie van. Hélène trekt het breder: om te beseffen hoe belangrijk fotografie is in het leven van mensen, volstaat het te kijken naar wat ze betekent in de rouw, en in de herinnering in het algemeen.
Om te onthouden: een vrijwillig engagement moet je doseren. Bepaal je grenzen voordat je lichaam het doet, en aanvaard dat je de fakkel doorgeeft: Hélènes vereniging blijft groeien zonder haar.
Aflevering gepubliceerd in juni 2021. Hélène Delarbre-Faugeras was op dat moment al geen lid meer van Souvenange. De cijfers uit de aflevering (250 vrijwilligers in drieënhalf jaar) gaan over de periode 2016-2019; de huidige cijfers van de vereniging staan op haar website.
Fouten om te vermijden bij rouwfotografie van een overleden baby
Op basis van de ervaring van Hélène Delarbre-Faugeras:
✗ In de plaats van de ouders oordelen: de foto's niet maken omdat je denkt dat ze die niet willen, ontneemt hun een keuze die nooit meer in te halen is.
✗ De beelden opdringen: de ouders moeten vrij blijven om ze nu te bekijken, later of nooit.
✗ Gaan zonder je techniek te beheersen: het licht is moeilijk en er is geen tweede kans.
✗ Alleen werken, zonder kader: een overeenkomst met de kraamafdeling, een retouchecharter en een opleiding beschermen zowel de gezinnen als de vrijwilligers.
✗ Te veel retoucheren: het gaat om verzachten, niet om de baby op een levende baby te doen lijken.
✗ Deze foto's verspreiden of tonen: ze zijn van de ouders, en de vertrouwelijkheid is absoluut.
✗ Jezelf dwingen om te gaan wanneer je je er niet toe in staat voelt, of je inzetten tot je uitgeput bent.
FAQ: rouwfotografie bij het verlies van een baby
Waarom foto's maken van een overleden baby?
Omdat die foto's vaak de enige tastbare herinnering aan het kind zijn. Ze bewijzen dat het heeft bestaan, geven het zijn plek in het gezin en helpen de ouders om er met hun omgeving over te praten. Worden ze niet in het ziekenhuis gemaakt, dan kan dat later nooit meer. De ouders blijven vrij om ze meteen te bekijken, later of nooit.
Wat is de vereniging Souvenange?
Souvenange is een Franse vereniging, in november 2014 opgericht door Hélène Delarbre-Faugeras en haar man Jean Faugeras, en in Frankrijk erkend als vereniging van algemeen belang. De vrijwillige fotografen gaan op vraag van de ouders naar de kraamafdeling om overleden baby's gratis te fotograferen, en de retoucheurs bewerken foto's die door zorgverleners of families zijn gemaakt. De vereniging is alleen in Frankrijk actief.
Is rouwfotografie bij een stilgeboren baby gratis?
Bij Souvenange, in Frankrijk, wel: de fotosessies en de retouches door de vrijwilligers zijn volledig gratis voor de families. De vereniging draait op vrijwilligerswerk, lidmaatschappen en giften.
Hoe word je vrijwillig fotograaf voor ouders die hun baby hebben verloren?
Je hoeft geen beroepsfotograaf te zijn, maar je moet je techniek beheersen, want het licht is moeilijk en de emotie groot. Souvenange, dat in Frankrijk werkt, selecteert zijn vrijwilligers en leidt hen op in de begeleiding van ouders die hun baby verliezen. Wie niet naar de kraamafdeling wil gaan, kan zich inzetten als retoucheur. Aanmelden gebeurt via de website van de vereniging (in het Frans). In andere landen bestaan vergelijkbare organisaties, zoals Stichting Make a Memory in Nederland en Boven De Wolken in België.
Kun je een oude foto van je overleden baby laten bewerken?
Ja. De vrijwillige retoucheurs van Souvenange werken in Frankrijk met foto's die door het personeel van de kraamafdeling of door de ouders zijn gemaakt, ook oude beelden. Ze corrigeren de kleuren, verzachten het beeld en kunnen medische elementen weghalen, zonder de baby op een levende baby te doen lijken.
Staat kijken naar foto's van je overleden baby de rouwverwerking in de weg?
Nee, volgens Hélène Delarbre-Faugeras. Rouwen betekent niet vergeten, maar ermee leren leven. Naar die foto's kijken heeft niets morbide: het is hetzelfde gebaar als een familiealbum openslaan om overleden grootouders terug te zien. De foto's voorkomen ook dat het kind een familiegeheim wordt voor zijn broers en zussen.
Hoe reageer je als fotograaf wanneer klanten een baby hebben verloren?
Eenvoudig. Het verlies van een baby komt vaak voor en er wordt zelden over gesproken: het onderwerp niet uit de weg gaan, de voornaam van het kind uitspreken als de ouders die noemen en aanvaarden dat het zijn plek krijgt in een familiefoto (een voorwerp, een kader), dat zijn gebaren die tellen. Loopt een geboorte slecht af, dan kun je de ouders doorverwijzen naar een gespecialiseerde organisatie: in Frankrijk is dat Souvenange, in Nederland bijvoorbeeld Stichting Make a Memory en in België Boven De Wolken.
Ontdek de vereniging die Hélène Delarbre-Faugeras heeft opgericht
Een fotosessie of een retouche aanvragen, vrijwilliger worden, een gift doen: alle informatie staat op de website van Souvenange (in het Frans). De vereniging werkt alleen in Frankrijk.
Dit artikel is gebaseerd op aflevering #038 van de Fotostudio-podcast (in het Frans), gepresenteerd door Eloa Landais en gepubliceerd in juni 2021. De citaten van Hélène Delarbre-Faugeras en Eloa Landais zijn vertaald uit het Frans. Wat Hélène vertelt over de plek van foto's in de rouw om een baby is nog altijd actueel.
Minder administratie, meer tijd voor je klanten
Contracten, facturen, galerijen, boekingen, vragenlijsten: meer dan 3.000 fotografen gebruiken Fotostudio om hun bedrijf dagelijks te beheren.
Probeer het gratisGeen creditcard nodig • 2 maanden gratis proberen